خیلی خسته ام ، برگشتم به همون روزای قبل! هیچی هیچ فرقی نکرده ، فقط چند روز ، شایدم چند ماه و چند سال این وسط گذشته ... خیلی خسته ام !

رفته بودم شمال ، یه شب لب ساحل نشسته بودیم 30 40 نفر مثل خودمون نشسته بودنو دست میزدنو میخوندنو ... تا رفتم از توی ویلا دوربینو بیارم واسه فیلم برداری پلیس ریخت همه رو جمع کرد...
اینم از شانس ما!

گاهی نوشتن از همیشه برایم سخت تر است ، گاهی کلمات را به راحتی میرقصانم ، و آواری از پرسش های بی جواب را بر وجود ظریف و شکننده ات خراب میکنم ، اما روزهاست که دیگر نمیتوانم ، دیگر ندائی بر وجودم مرا به خود نمی آورد ، دیگر اشکی از دیدن دخترکی فقیر بر دیدگانم جاری نمیشود ، دیگر دلم از دیدن التماس های ضجه گون زن دست فروش گوشه خیابان نمیلرزد ! گویا دلمرده شده ام ، نمیدانم ، این روزها به قدری سرگرم دنیایم و به قدری تنهایم که نه آمدن بهار ، نه رفتن خاطره ساز ترین زمستان عمرم برایم تفاوتی نمیکند ! تا چه رسد به غم دیگران ...

برای شکستن یک روح دردمند ، هیچ احتیاجی به رندی و تیزی حرف های کوچه بازاری نیست ، حتی یک دروغ هم مرا میشکاند .... من امروز به اندازه همه عالم غم دارم و به اندازه همه عالم ، بدبین ! از این نزدیکها نگذر ، من حتی دیگر توانایی حرف زدن هم ندارم ! صدای خورد شدنم را همراه خنده مستانه ات میشنوم ، من از تو هیچ توقعی نداشتم ، خودم سقوط کردم !

چشم انتظار قدم هایت ، منتظر رسیدنت ، امیدوار ماندن تو ، نفس هایم را به امید واهی با تو بودن میکشم ، خود میدانم ، خوب میدانم ، دیگر نباید منتظر بود ، اما امان از دلم ، هنوز بچه است ، هنوز پر شور و شر ، منتظر است ، من هم با اینکه نمیتوانم ، با اینکه کمرم خمیده است ، چشمانم دیگر سوئی برای دیدن فردا ندارد ، ولی من هم پا به پایش میروم ...

من قسمتم در امتداد شب بودن است ، نه تو ، نه من ، نه هیچ کس دیگری نمیتواند این تقدیر را بر هم زند ....

--------------
پ.ن: دیگه شبها خوابم نمیبره ، دوباره شب پرست شدم ...

غروب های دلتنگی یکی یکی میرسند ، سلامی میکنند ، نگاه نافذ و بی روحشان را بر چشمانم میدوزند ، همه چیز را از قرمزی چشمان و لرزش شانه هایم میخوانند … آرام و بی دغدغه ، بی هیچ سوالی از کنارم میروند ، گویی که زندگی را نمیبینند ، خونسرد و بی خواهش ، کاش مرا هم میبردند با خود …

میدانم در آینه چشمانت رنگ باخته ام ... میدانم دیگر برایت ارزشی ندارم ، حتی ارزش یک فحش ، ارزش یک تف ، ارزش یک نگاه ترحم آمیز ، حتی ارزش یک خنجر .... میدانم ... من دیگر برای تو تمام شده ام ، برای چشمانت که آسمانم بود ، سقف رویاها .... برای دستانت ، دستان کوچک و مهربانت که تمام خوبی ها درونش جمع بود ... من دیگر برای تو تمام شده ام ، فردا که آفتاب برآید برای خود نیز تمام میشوم ... باور کن عزیز !

دیروز ، لب پرتگاهی ژرف ، پاهایم را آویزان کرده بودم و مستانه باد فراموشی همه چیز به زیر پوستم میغلتید ... ! دستی سرد مرا به پائین هل داد ، نمیدانم کدامین دعای خیرت ، نجاتم داد ! اما میدانم که دیگر ، حتی نزدیک آن پرتگاه هم نخواهم شد ... باور کن !

 تو نیستی ! همین بزرگترین غم منه ، همین بزرگترین درد منه ...